Jak w tytule....

stoję na cholernym rozdrożu życiowym

chwilami myślę, że już tylko jedną nogą

kobieta dojrzała, matka samotna to jedna strona tego medalu

druga, że jestem piękną i wspaniałą babką

poddać się nie zamierzam.

Nie mam pracy, to jest dramatyczna sprawa, nie miałam pojęcia, jaki to wysoki mur do przejścia.

Mantra, mantra, mantra: "Nie poddawaj się..."

więc się nie poddaję

szukam, wysyłam, piszę testy, rozmawiam kwalifikacyjnie i rekrutuję się grupowo

wezmę to, co da szansę na rozwój zawodowy, nawet jeśli pieniądze na początek będą marne

nauczyłam się oszczędzać

a raczej eliminować zbędne wydatki na nieprawdziwe potrzeby

to czysty zysk

nie kupuję kolejnego kosmetyku albo innej pierdoły, zużywam , co mam

a nawet ekskluzywne próbki, jest git

to zrobi miejsce na półkach a to z kolei oczyści umysł, będę wolna :)

życie pod hasłem "minimum wydatków" ma swoje zalety

myślę, że filozofia minimalizmu ma przyszłość

Oglądam durny film "Przepis na życie", durny, że była żona i bieżąca kobieta się niby polubiły

żona polubiła tę, z którą jeden dureń-mąż  ją zdradził, raczej to niemożliwe

tzn, ja nie znam takiego przypadku

koniec odcinka- ona zobaczyła go z inną, ta inna go pocałowała,

ale to nie było to, co ona myślała, ludzie, ratunku!

za pierwszą pensję zafunduję dzieciom sushi, albo włoskie jedzonko u prawdziwego Włocha
trzymam kciuki za siebie, aby udało się tam, gdzie chcę!